Info
De jazz van trompettist en arrangeur Eric Vloeimans blijft iets opmerkelijks. Hij trekt je mee in zijn improvisatieverhaal, probeert steevast nieuwe dingen uit, prikkelt en deelt hier en daar een plaagstootje uit. Want zoveel zelfvertrouwen bezit de blazer intussen. Hij kan het en inspireert daarmee anderen.
Open en Europees
In de afgelopen 10 jaar ontwikkelde Vloeimans zich tot een muzikant met een open geluid dat je het best als 'Europees' kunt omschrijven. Met de Britse pianist John Taylor en de Deense contrabassist Lars Danielsson krijgen Vloeiman's warme melodieen zelfs iets noordelijks. Wie de cd's van Eric Vloeimans beluistert, zal opvallen dat ieder album zijn eigen specifieke sfeer heeft. De soundscapes van Voiznoiz 3 (met Michel Banabila), de moderne jazz met de Finnen van het Jarmo Savolainen Trio of de rond de Frans-Vietnamese gitarist Nguyen Le geboetseerde jazzrock: het zijn allemaal op zichzelf staande kunstwerken.
Vakmanschap
Eric Vloeimans is docent op verschillende Conservatoria. Ook geeft hij workshops en master-classes in binnen- en buitenland. Naast zijn eigen bands is hij te horen in tal van bekende Nederlandse formaties, zoals Tony Overwaters Jazz in Motion, Pierre Courbois Jubilation, Michiel Borstlap Sextet. Eric Vloeimans wordt algemeen beschouwd als een artiest in hart en nieren, door de combinatie van degelijk vakmanschap met flexibiliteit en improvisatie-talent, en is een drijvende kracht binnen de Nederlandse vernieuwende muziek geworden. In 2001 ontving hij de VPRO/Boy Edgar Prijs en in 2002 de Bird Award voor zijn bijdragen aan de Nederlandse Jazz.
Fugimundi
Vloeimans is in 2010 voor de tweede keer op tournee in Canada en Amerika geweest met zijn akoestische trio Fugimundi (met Harmen Fraanje op piano en Anton Goudsmit op gitaar). De eerste tour, georganiseerd door Vloeimans’ manager Susanna von Canon, was in oktober 2008. Het resultaat is de cd Live At Yoshi's (Challenge). Volgens de Amerikaanse pers: "The music of Eric Vloeimans flows like water, flows like a dance, flows like a traffic artery and flows like life itself. It’s music you cannot grasp, it keeps slipping through your fingers".
Gatecrash verplettert
Woorden als jazz, rock en funk in de aankondiging blijken lege hulzen.
On stage
Jeroen van Vliet, die eerder deze avond optrad met Simin Tander, speelt dit keer op de Fender Rhodes samen met de IJslandse bassist Gulli Gudmundsson, drummer Jasper van Hulten en natuurlijk het sprankelende middelpunt Eric Vloeimans met een batterij effecten voor zijn voeten.
Verwachting
Effecten in de manier van blazen vermengd met elektronisch effecten en warmhartige trage lyriek versus heftige uithalen in de impro gedeeltes. Yes! Eric Vloeimans voldoet aan de verwachtingen, maar ook zijn Jeroen van Vliet, Gulli Gudmondsson en Jasper van Hulten in topvorm. Wat een fijn samenspel. Het is een genot om naar de muzikanten te kijken. Als Jeroen van Vliet een van zijn geniale Fender solo's uitvoert, met zijn funky omgebogen tonen en als je ziet hoe Vloeimans zit mee te genieten, dan kun je alleen maar nog scherpzinniger luisteren. Ook verrassen Jasper van Hulten en Gudmundsson met een inventief, strak maar ook vermakelijk optreden. Hoe Van Hulten lachend naar één punt kijkt (cymbalen?) kijkt, is raadselachtig mooi. Of hoe Vloeimans al dansend zijn pedalen bedient. Never a dull moment!
Publiek
Het publiek is ondersteboven van Gatecrash. Het enthousiaste applaus na de solo's en de staande ovatie is het bewijs.
Mooi moment
Als Eric bekent dat hij jaloers is op de componist van Hyper, geschreven door Jeroen van Vliet. Vervolgens wordt het supermooi uitgevoerd.
Oordeel
Van alles wat ik gezien heb (meer dan de helft) is dit absoluut het beste optreden!
Gezien Melkweg Oude Zaal 22.30 - 23.15 Charlie Crooijmans Dutch Jazz & World Meeting 2010
Fugimundi betovert
Het trio van trompettist Eric Vloeimans bespeelt een enorme zaal met minimale bezetting
Wie
Fugimundi is het trio van trompettist Eric Vloeimans. De drie musici staan dicht op elkaar op het enorme podium van de Hudson. Pianist Harmen Fraanje laat steeds meer van zich horen op de Nederlandse podia en is met z’n lyrische spel de ideale begeleider van Vloeimans. Anton Goudsmit was recent nog winnaar van de VPRO Boy Edgar Prijs. De gitarist excelleert in inventiviteit en als hij soleert is hij zoals altijd volkomen zichzelf: kale sound en smaakvol van de hak op de tak.
Verwachting
Fugimundi maakt intieme kamerjazz, een modewoord dat voor deze muziek ook echt opgaat. Veelal lang uitgesponnen thema’s door Vloeimans met zijn warme, hese sound, wat ruimte geeft aan pianist Harmen Fraanje en gitarist Anton Goudsmit om er inventief ‘omheen’ te spelen. Fugimundi maakt inmiddels internationaal furore en werd daarom ook terecht geprogrammeerd in deze vrije grote zaal waar vooral de grote internationale namen optreden.
Publiek
De zaal is al een half uur voor aanvang helemaal vol. En ondanks de hevige warmte blijft dat ook zo. Misschien hielp het om te zien dat de musici er op het podium net zoveel last van hadden. Saamhorigheid heet dat.
Moment
Een primeurtje: Vloeimans speelt het nummer Joelle dat hij speciaal schreef voor een film over het koningshuis die op Prinsjesdag in première zal gaan.
Oordeel
Fugimundi blijft boeien. Vaak ingetogen, romantische maar rijke muziek zoals de opener Phillip, geschreven door Harmen Fraanje als eerbetoon aan gitarist Phillip Catherine. Maar het trio kan ook heerlijk puntig grooven, ondanks de afwezigheid van bas en drums. Hoogtepunten waren vooral de nummers Ernesto en Boom Petit, twee composities van Goudsmit die het hoofd niet meer verlaten na het gehoord te hebben.
Gezien: 09-07-2010, Hudson, North Sea Jazz 17.15-18.15 uur, Pieter van Hoogdalem
'Mooie broek!'
'Mooie broek!', schreeuwt iemand in het publiek bij opkomst van Vloeimans en Gatecrash en hij showt de broek nog even extra. En terecht, want die broeken van hem zijn altijd een statement. Zijn begeleidende band is scherper gekleed dan ik eerder heb gezien dit jaar en dat belooft veel goeds. Kleren maken de man, dat weet Vloeimans als geen ander.
Wat verwachten we?
De Laptops en Fender Rhodes staan paraat als Gatecrash begint met spelen. Lekker om eens wat elektronica op het podium te zien bij North Sea. Accoustische combo's zijn er nog genoeg om te horen. Nils Petter Molvear en Erik Truffaz zijn namen die meteen opkomen als je Gatecrash hoort spelen.
Wat krijgen we?
Vloeimans heeft iets voor op de eerder genoemde in dit genre. Zijn techniek is beter en hij is een krachtiger, volleerder en verfijnder trompettist. Ondanks dat Gatecrash stoer en hard speelt komt Vloeimans zijn spel goed tot zijn recht. Sterker nog, ze zijn complementair en vullen elkaar naadloos aan. Aan de andere kant is het voor een verstokte jazz liefhebber ook genieten. Als er ballades worden ingezet is de Fender Rhodes de enige overstap naar een accoustisch combo. Grenzen zijn bij Vloeimans altijd vaag en de muzikale randen scherp. Er schuilt altijd iets onverwachts en met Gatecrash zijn invloeden als drum'n bass en elektronica in prima handen en nooit te veel van het goede.
Oordeel
Wat is het toch mooi om op zo'n groot festival als North Sea iets van eigen bodem te zien wat zo verrassend en uitdagend is. Er is geen dilemma voor de keuze iets van dicht bij huis te gaan zien.
Andre Klaver
Gezien: vrijdag, 21:45-22:30, Congo, North Sea Jazz 2009
.jpg)
