Kurt Elling

Kurt Elling, Al Jarreau, John Hendricks en een Metropole Orkest in bloedvorm: heerlijk!


On Stage
Het Metropole Orkest is weer van de partij. Vandaag in de Amazon-zaal, dat bij het eerste nummer gelukkig een geweldig geluid blijkt te hebben. Het orkest gaat stomend van start, in een overrompelende, zeer afwisselende uptempo compositie van de hand van dirigent Vince Mendoza. In de coulissen staan dan nog de drie vocalisten van vandaag te trappelen: de 45-jarige Kurt Elling, Al Jarreau (71) en John Hendricks (89!). Een trio superzangers, van verschillende generaties. Bij het tweede nummer mogen ze los en houden ze niet meer op met stuiteren.

Wat
Als ze eenmaal op het podium staan, zingen de drie mannen de klassieker Moanin'. Ze wisselen zingen met scatten af, en stappen moeiteloos over van lead vocals naar backings. Daarna zingen de heren beurtelings solonummers. Dat zijn covers, ouder eigen werk en gloednieuwe songs. Alledrie laten ze zien wat ze in huis hebben. Al Jarreau zingt en scat, Kurt Elling zingt mooi maar gelikt met net teveel vibrato en John Hendricks heeft wat problemen met intonatie, articulatie en zijn gebit. De echte hoofdrol is trouwens voor het Metropole Orkest, dat dan weer speelt als een grommend beest en dan weer klinkt als op een melancholische herfstdag. Het orkest is in bloedvorm! Dat vinden ook Elling, Jarreau en Hendricks die soms secondenlang met open mond naar het orkest kijken. Ze genieten van de instrumentale partijen en klappen voor de solo's van de orkestleden. Orkestaanvoerder Vince Mendoza is op zijn beurt weer onder de indruk van de zangers en lijkt soms te vergeten te dirigeren.

Mooiste moment
De drie topzangers beleven een geweldige tijd op het podium en demonstreren dat door elkaar na elk lied intens te knuffelen. Het mooist is het -ietwat slijmerige- dankbetoon van Elling als hij zijn medezangers eerst "my pioneers" noemt, vervolgens "my heroes" en dan Hendricks ook nog eens "my father" noemt. Waarop de laatstgenoemde scherp antwoordt: "Thanks, son".

Publiek
Het publiek heeft net als iedereen op het podium een hele fijne tijd.

Oordeel
Wat een zalig concert!

Gezien: 17.30-18.45, 9 juli 2011, Amazon, North Sea Jazz, Maarten van Heuven

Of je nu wel of niet van zijn timbre of stijl houdt, je kunt er niet om heen: Kurt Elling heeft een verrukkelijke stem.


On stage
De leden de Klüvers Bigband hebben er twaalf uur over gedaan om naar het North Sea Jazz te komen. Als de zaalpresentator het ons niet had verteld, hadden we dit nooit kunnen bevroeden, want wat een energiek orkest! Als het orkest schittert, zie je Elling genietend whooo roepen, meeswingen of op zijn tamboerijn spelen. Altijd met die grote glimlach en altijd zeer betrokken.

Wat
Het belooft een all American optreden te worden: Kurt Elling swings Frank Sinatra. Ze beginnen echter met een nummer van Ellings laatste album The Gate. Een interpretatie van Joe Jackson's Steppin' out. Elling staat bekend om zijn vocaleses (zang/scat solo's). Door de verschillende medeklinkers lijkt het op idiote fantasiewoorden, maar het werkt wel. Bij flinke uithalen, trekt hij soms zijn microfoon te abrupt van zijn mond weg, waardoor de overgang wel erg groot wordt. Later gaat dat iets subtieler. De Frank Sinatra-nummers zijn weloverwogen uitgekozen. Geen clichés maar fraaie songs als April in Paris en Luck be a Lady. De arrangementen passen perfect bij Elling, ook de nummers van The Gate: Norwegian food en Stevie Wonders Golden lady krijgen een heerlijk swinggehalte. Sinatra domineert absoluut niet, het is Elling's time.

Publiek
Je zou toch verwachten dat er echte Sinatra-fans in de zaal zouden zitten die applaudiseren zodra een een lied wordt ingezet. Misschien is het niet comme il faut? Het publiek is eerder afwachtend, maar uiteindelijk vreselijk onder de indruk van Elling en orkest. 

Maf stemmetje moment
Elling is een entertainer die tussen de nummers door iets zegt over het komende lied, dingen als, dit zou Sinatra ook hebben gezongen, of jammer dat Sinatra deze eerder heeft gedaan. Wanneer hij een maf stemmetje opzet en zegt: “I feel some swinging coming, man” met de nadruk op mán, doet hij vast een voor ons onbekend tekenfilmfiguurtje na.

Oordeel
Klasse!

Gezien: Amazon 00.00 -1.10 zaterdag 9 juli North Sea Jazz 2011 Charlie Crooijmans

Kurt Elling is in vorm op de openingsavond van het North Sea Jazz Festival

Wie
Vocalist Kurt Elling kreeg een Grammy nominatie voor elk album dat hij uitbracht en wist deze eerder dit jaar eindelijk te verzilveren met zijn cd Dedicated to You: Kurt Elling Sings The Music of Coltrane and Hartman. Elling wordt door zijn vaste kwartet begeleid: Ulysses Owens – drums; Laurence Hobgood – piano; Harish Raghavan – bas. Special guest is gitarist John McLeam.

Verwachting
Crooner en ad lib improvisator Kurt Elling is een jazzvocalist zoals je die niet meer vaak hoort. Ook dit jaar is hij, voor de zoveelste keer op rij, uitgeroepen tot beste mannelijke vocalist in de Critic’s Poll van het blad Downbeat.
Zijn laatste album doet vermoeden dat we veel werk van ondermeer Coltrane zullen horen, maar dat blijkt niet het geval. Elling put voornamelijk uit het Great American Songbook voor dit concert, bijvoorbeeld Dedicated to You, Body and Soul en Save Your Love To Me. De arrangementen, veelal van de hand van pianist Laurence Hobgood, zijn prachtig en het is te horen dat de heren al lang samenspelen.
Elling zelf lijkt alles te kunnen: zuiver zingen met een flink bereik is geen probleem en het improviseren op een smaakvolle manier gaat hem net zo gemakkelijk af. De rol van gitarist John McCleam is niet helemaal duidelijk: zijn spel is soms slordig en vooral een zwaar overstuurde gitaarsolo tijdens een ballad in deze verder akoestische bezetting lijkt hier niet op zijn plaats.

Publiek
Elling is een begenadigd entertainer met een vlotte babbel. "Wel een heel Amerikaanse man", was dan ook te horen onder het publiek. De zaal was uiteindelijk nog halfgevuld, maar dan wel met hardcore fans.

Moment
Kurt Elling die ons mazzelaars vindt omdat Stevie Wonder ‘in town’ is en vervolgens Golden Lady inzet (van het album Innervisions). Met een prachtige solo van drummer Ulysses Owens.

Oordeel
Muziek op hoog niveau. Het enige dat ik miste bij dit zitconcert waren tafeltjes met verkleurde kleedjes, gedimde schemerlampjes, smeulende sigaretten en bediening aan de tafel.

Gezien: 09-07-2010, Hudson, North Sea Jazz 19.00-20.00 uur, Pieter van Hoogdalem