Superieure Maliblues bezet de Maas
Malinees blueskoppel Amadou & Mariam krijgt de Maas aan het dansen, mede met dank aan het Blur-effect.
On stage
Twee danseressen/zangeressen, het bekendste blueskoppel van Mali en ver daarbuiten (bezonnebrild en cosy dicht bij elkaar), toetsenist, percussionist, drummer en DJ.
Wat
Alweer zes jaar geleden brak het voordien vooral lokaal bekende bluesduo Amadou et Mariam internationaal door, met hun superieur door Marc Antoine Moreau en Manu Chao geproduceerde album Dimanche a Bamako. Die plaat heeft alles in zich van een moderne klassieker, iets wat je vooral beseft als je de cassettes hoort die Amadou et Mariam nog vóór dat moment in Mali uitbrachten. Gecombineerd met een overrompelend naïeve podiumpresentatie veroverde dit koppel, dat elkaar leerde kennen in het blindeninstituut van Bamako en een dergelijk internationaal succes niet heeft kunnen vermoeden, ook de westerse poppodia en festivals.
Meesters van de beperking
Juist de eenvoud van hun interpretatie (swingende bluesrock met hier en daar een gierende gitaarsolo) zorgt waarschijnlijk voor hun onwaarschijnlijke succes. De ironie wil dat Mali internationaal onder muziekkenners (ook bij de North Sea Jazz programmeurs) al jaren bekend staat als een onuitputtelijk rijke bron van traditionele muziek, getalenteerde musici en vocalisten (griots), maar uitgerekend een bluesrock groep met vooralsnog het grootste internationale succes wegloopt.
Bij die andere Malinese bluesgrootheid, wijlen Ali Farka Touré, werd gedurende zijn loopbaan zijn Malinese afkomst juist steeds duidelijker traceerbaar; bij Amadou et Mariam geldt eerder het tegendeel. Want na Manu Chao werd ook Damon Albarn van de Britse popgroep Blur verklaard fan en leverde een belangrijke bijdrage aan het geluid van hun laatste cd Welcome to Mali (2008). Die productionele input moet het verschil zijn tussen 'Mali blues' zoals Ali Farka Touré en Boubacar Traoré, en Amadou et Mariam, die meer een internationele, superaanstekelijke vorm van bluesrock spelen.
Moment
Damon Albarns inbreng blijkt overduidelijk bij het nieuwe materiaal: de bassist weet vaardig uit de obligate bluesschema's te treden door hier en daar een funk- en zelfs disco-arrangement in te zetten. Dat gaat zo subtiel dat je het bijna niet door hebt, behalve als je merkt dat je zelf ineens ook staat te dansen. Het Blur-effect op Malinese blues: verrassing alom hier. Dit duo verdient Pinkpop en Lowlands! (zegt ook buurman Jaap Boots, even onder de indruk).
Oordeel
Verrassend sterk, en nog steeds in ontwikkeling, dit koppel! (zo gaat op 14 juli een theatrale voorstelling van Amadou et Mariam in premiere in Manchester!). De samenstelling van de band is optimaal: zeker de drummer bewijst de in essentie eenvoudige muziek van Amadou et Mariam grote dienst door alleen subtiel en dienend te spelen. Met een wat minder smaakvolle (lees: egomanere) drummer was dit onverbiddelijk doodgeslagen als bluesrock-zonder-meer, maar door de ingehouden bijdragen van de drummer, percussionist en DJ blijft het allemaal even subtiel als stuwend. Bovendien blijft die naïeve podiumpresentatie van vooral Mariam zeer charmant en effectief: vergeleken met heel wat nauwkeuriger vooraf afgemeten podiumacts van dit weekend zorgt dat voor een direct effect in het publiek: zelden zoveel mensen zien dansen op bluesrock! Est-ce que ca vaaaa?
Gehoord: Amadou et Mariam, Maas, zaterdag 10 juli, North Sea Jazz, Jaïr Tchong.
On stage
Twee danseressen/zangeressen, het bekendste blueskoppel van Mali en ver daarbuiten (bezonnebrild en cosy dicht bij elkaar), toetsenist, percussionist, drummer en DJ.
Wat
Alweer zes jaar geleden brak het voordien vooral lokaal bekende bluesduo Amadou et Mariam internationaal door, met hun superieur door Marc Antoine Moreau en Manu Chao geproduceerde album Dimanche a Bamako. Die plaat heeft alles in zich van een moderne klassieker, iets wat je vooral beseft als je de cassettes hoort die Amadou et Mariam nog vóór dat moment in Mali uitbrachten. Gecombineerd met een overrompelend naïeve podiumpresentatie veroverde dit koppel, dat elkaar leerde kennen in het blindeninstituut van Bamako en een dergelijk internationaal succes niet heeft kunnen vermoeden, ook de westerse poppodia en festivals.
Meesters van de beperking
Juist de eenvoud van hun interpretatie (swingende bluesrock met hier en daar een gierende gitaarsolo) zorgt waarschijnlijk voor hun onwaarschijnlijke succes. De ironie wil dat Mali internationaal onder muziekkenners (ook bij de North Sea Jazz programmeurs) al jaren bekend staat als een onuitputtelijk rijke bron van traditionele muziek, getalenteerde musici en vocalisten (griots), maar uitgerekend een bluesrock groep met vooralsnog het grootste internationale succes wegloopt.
Bij die andere Malinese bluesgrootheid, wijlen Ali Farka Touré, werd gedurende zijn loopbaan zijn Malinese afkomst juist steeds duidelijker traceerbaar; bij Amadou et Mariam geldt eerder het tegendeel. Want na Manu Chao werd ook Damon Albarn van de Britse popgroep Blur verklaard fan en leverde een belangrijke bijdrage aan het geluid van hun laatste cd Welcome to Mali (2008). Die productionele input moet het verschil zijn tussen 'Mali blues' zoals Ali Farka Touré en Boubacar Traoré, en Amadou et Mariam, die meer een internationele, superaanstekelijke vorm van bluesrock spelen.
Moment
Damon Albarns inbreng blijkt overduidelijk bij het nieuwe materiaal: de bassist weet vaardig uit de obligate bluesschema's te treden door hier en daar een funk- en zelfs disco-arrangement in te zetten. Dat gaat zo subtiel dat je het bijna niet door hebt, behalve als je merkt dat je zelf ineens ook staat te dansen. Het Blur-effect op Malinese blues: verrassing alom hier. Dit duo verdient Pinkpop en Lowlands! (zegt ook buurman Jaap Boots, even onder de indruk).
Oordeel
Verrassend sterk, en nog steeds in ontwikkeling, dit koppel! (zo gaat op 14 juli een theatrale voorstelling van Amadou et Mariam in premiere in Manchester!). De samenstelling van de band is optimaal: zeker de drummer bewijst de in essentie eenvoudige muziek van Amadou et Mariam grote dienst door alleen subtiel en dienend te spelen. Met een wat minder smaakvolle (lees: egomanere) drummer was dit onverbiddelijk doodgeslagen als bluesrock-zonder-meer, maar door de ingehouden bijdragen van de drummer, percussionist en DJ blijft het allemaal even subtiel als stuwend. Bovendien blijft die naïeve podiumpresentatie van vooral Mariam zeer charmant en effectief: vergeleken met heel wat nauwkeuriger vooraf afgemeten podiumacts van dit weekend zorgt dat voor een direct effect in het publiek: zelden zoveel mensen zien dansen op bluesrock! Est-ce que ca vaaaa?
Gehoord: Amadou et Mariam, Maas, zaterdag 10 juli, North Sea Jazz, Jaïr Tchong.
