Twéé drummers en een tóón: Joe Lovano
Joe Lovano, NSJ usual suspect, weet zelfs tussen het geweld van twee drummers nog steeds te imponeren. Met wrakstukken en met de meest verleidelijke standard uit de jazz.
On stage
Lovano is al vaak te gast geweest tijdens North Sea Jazz. Zijn jongste formatie US Five intrigeert op voorhand: zoals Ornette Coleman twee bassisten benut, probeert Lovano het eens met twee drummers. Shock and awe strategy of heeft het artistiek nog enige zin, deze line up?
Wat
Mochten we Joe Lovano ter typering willen vergelijken met laaglandse letterkunde (en waarom ook niet?), dan dringt onwillekeurig de figuur van Elsschot zich op. Zowel toon als présence van mr. Lovano doen zonder meer denken aan de 'panache' van Elsschots bekendste romancreatie Boorman. Zoals Lovano hier de meest leipe en ontregelende improvisaties uit loopt te venten heeft zeker ook iets aangenaam clandestiens. Lovano als de louche verkoper van een nieuw wereldtijdschrift, twee drummers voor de prijs van één. Toch valt ook juist de creatieve impuls van dit duo op: afgezien 1 iets te lang uitgesponnen solo (enter drum clinic syndroom) weten de twee juist met hun rolverdeling een wezenlijke bijdrage te leveren aan Lovano's onderzoekstocht, waarmee het meer dan een gimmick blijkt. Men zou zelfs kunnen stellen dat Lovano gewoon die dynamiek nodig heeft voor zijn eigen onderneming. Die tóón van Lovano belieft simpelweg een wat steviger architectuur dan 1 drummer.
Moment
Aan het einde van deze alles bij elkaar toch wel uitputtende set doemt ineens als een mythisch schip uit de mist de melodie van Loverman (vooral onsterfelijk gemaakt door Billie Holiday en Charlie Parker) op, temidden van alle wrakstukken die deze genadeloze improvisatie tegen die tijd heeft veroorzaakt. Soms kan het typisch jazz ritueel van de standard obligaat overkomen, maar Lovano weet met zijn interpretatie achteloos de concentratie van de zaal te heroveren. En zo komt Loverman compleet verjongd uit deze titanenstrijd tevoorschijn: als een van de meest verleidelijke standards uit de niet dun bezaaide jazzgeschiedenis.
Oordeel
Niemand zal het jazzgehalte van dit concert betwijfelen, maar wat misschien nog wel het meeste bijblijft: Lovano levert hiermee hét bewijs dat jazz zo contemporain is als anything: funk, drum 'n' bass, dubstep - Lovano hint, schuurt en suggereert naar dit alles, zonder ooit de pure jazzkern te verliezen. Daarmee levert Boorman, herstel Lovano, een ongemeen spannend concert af.
Gehoord: Joe Lovano US Five, Hudson, vrijdag 8 juli, Jaïr Tchong
On stage
Lovano is al vaak te gast geweest tijdens North Sea Jazz. Zijn jongste formatie US Five intrigeert op voorhand: zoals Ornette Coleman twee bassisten benut, probeert Lovano het eens met twee drummers. Shock and awe strategy of heeft het artistiek nog enige zin, deze line up?
Wat
Mochten we Joe Lovano ter typering willen vergelijken met laaglandse letterkunde (en waarom ook niet?), dan dringt onwillekeurig de figuur van Elsschot zich op. Zowel toon als présence van mr. Lovano doen zonder meer denken aan de 'panache' van Elsschots bekendste romancreatie Boorman. Zoals Lovano hier de meest leipe en ontregelende improvisaties uit loopt te venten heeft zeker ook iets aangenaam clandestiens. Lovano als de louche verkoper van een nieuw wereldtijdschrift, twee drummers voor de prijs van één. Toch valt ook juist de creatieve impuls van dit duo op: afgezien 1 iets te lang uitgesponnen solo (enter drum clinic syndroom) weten de twee juist met hun rolverdeling een wezenlijke bijdrage te leveren aan Lovano's onderzoekstocht, waarmee het meer dan een gimmick blijkt. Men zou zelfs kunnen stellen dat Lovano gewoon die dynamiek nodig heeft voor zijn eigen onderneming. Die tóón van Lovano belieft simpelweg een wat steviger architectuur dan 1 drummer.
Moment
Aan het einde van deze alles bij elkaar toch wel uitputtende set doemt ineens als een mythisch schip uit de mist de melodie van Loverman (vooral onsterfelijk gemaakt door Billie Holiday en Charlie Parker) op, temidden van alle wrakstukken die deze genadeloze improvisatie tegen die tijd heeft veroorzaakt. Soms kan het typisch jazz ritueel van de standard obligaat overkomen, maar Lovano weet met zijn interpretatie achteloos de concentratie van de zaal te heroveren. En zo komt Loverman compleet verjongd uit deze titanenstrijd tevoorschijn: als een van de meest verleidelijke standards uit de niet dun bezaaide jazzgeschiedenis.
Oordeel
Niemand zal het jazzgehalte van dit concert betwijfelen, maar wat misschien nog wel het meeste bijblijft: Lovano levert hiermee hét bewijs dat jazz zo contemporain is als anything: funk, drum 'n' bass, dubstep - Lovano hint, schuurt en suggereert naar dit alles, zonder ooit de pure jazzkern te verliezen. Daarmee levert Boorman, herstel Lovano, een ongemeen spannend concert af.
Gehoord: Joe Lovano US Five, Hudson, vrijdag 8 juli, Jaïr Tchong
